இலங்கையில் இஸ்லாத்தை முன்வைத்தல்

முஸ்லிமுக்கு ஆதரவளித்தலும் நாட்டுக்கு ஆதரவளித்தலும்

பாகிஸ்தான் கிரிக்கட் அணியினர் இலங்கையில் கிரிக்கட் போட்டிகளுக்கான ஒரு சுற்றுப் பயணத்தை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள்,  இலங்கை முஸ்லிம்களில் பலர் பாகிஸ்தான் ஆதரவாளர்களாக இருக்கிறார்கள் அல்லது முஸ்லிம்கள் பாகிஸ்தான் ஆதரவாளர்கள் என்ற ஒரு கருத்து பெரும்பான்மை சமூகத்தவர்களிடம் பரவாலாக காணப்படுகிறது. 

இவற்றில் எது உண்மையாக இருந்தாலும் இங்கு ஆதரவளித்தல் சம்பந்தமாக ஷரீஅத் ரீதியான ஒரு பார்வையை முன்வைப்பது பொறுத்தம் என நினைக்கிறேன்.

முஸ்லிம்கள் ஒரே உம்மத்தினர் என்ற கோட்பாடும்,  தாய் நாட்டுச் சிந்தனையும் ஒன்றை ஒன்று முரண்பட்ட விடயங்கள் அல்ல என்பது இன்று பல தடவைகள் பல உள்நாட்டு வெளிநாட்டு அறிஞர்களால் தெளிவுபடுத்தப்பட்ட ஒரு விடயமாகும். அந்த வகையில் ஒரு நாட்டைச் சார்ந்திருப்பதும் அதனை நேசிப்பதும் அதற்காக உழைப்பதும் அதன் குடியுரிமையைப் பெற்றுக் கொள்வதும் இஸ்லாமிய அகீதாவுக்கோ அல்லது ஷரீஅத் சட்டங்களுக்கோ முரணானதல்ல என்பது போல் முஸ்லிம்கள் ஒரே உம்மத்தினர் என்ற கோட்பாட்டுக்கும் முரணானதாக அமைய மாட்டாது. 

கருத்து ரீதியாக இந்த உண்மையை பொதுவாக எவரும் மறுக்க மாட்டார்கள்,  ஆனால் இதன் செயற்பாடு வடிவங்களில், மயக்கங்களும் தெளிவின்மைகளும் தோன்ற முடியும்.

அத்தகைய ஒரு தெளிவற்ற நிலை மேற்சொன்ன விவகாரத்திலும் இருப்பதாக நினைக்கிறேன். இஸ்லாம் முன்வைக்கும் |அல் வலா| எனும் சார்ந்திருத்தல் கோட்பாடு பற்றி இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் விளக்கமளிக்கும் போது இங்கு சார்ந்திருத்தல் என்பது வெறுமனே பௌதீக ரீதியானதாக மாத்திரமன்றி,  அது உளப்பூர்வமானதாகவும் காணப்படல் வேண்டும் என்று குறிப்பிடுவார்கள். எனவே அங்கு பற்று நேசம் ஆதரவு உதவி ஒத்துழைப்பு என்ற எல்லா வகையான உறவுகளும் காணப்படல் வேண்டும் என்பார்கள்.

அந்த வகையில் இந்த வலா என்ற சிந்தனையை அறிஞர்கள் உம்மத் தேசியம் என்ற அடிப்படையில் நின்று சகோதரத்துவ சார்ந்திருத்தல் என்றும் ஒரு முறைமையைச் சார்ந்திருத்தல் என்றும் இரண்டாக வகுத்து நோக்குவார்கள். (வலா என்ற சார்ந்திருத்தல் கோட்பாட்டை பல்வேறு கண்ணோட்டங்களில் பலவேறு பிரிவுகளாக அறிஞர்கள் நோக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதும் இங்கு அதன் ஒரு வகையான பாகுபாடு மாத்திரமே விளங்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ளவும்). 

இதில் முதல்வகை நம்பிக்கை சார்ந்தது முஃமின்கள் அனைவரும் சகோதரர்கள் என்ற அல்குர்ஆன் வசனம் இக்கருத்தையே குறித்து நிற்கின்றது. அந்தவகையில் இது உம்மத்தை நோக்கிய சார்ந்திருத்தலாகும். இரண்டாம் வகை ஒரு முறைமை சார்ந்தது,  அதாவது இது ஒரு தேசத்தை மையப்படுத்தியது. 

தேசம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பிரதேசத்தில் வாழ்கின்றவர்கள் தமக்கு மத்தியில் உரிமைகளையும் கடமைகளையும் பகிர்ந்து வாழும் ஒரு முறைமையாகும்,  இங்கு இன மொழி நிற நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் வாழ்வு கட்டமைக்கப்பட மாட்டாது,  மாற்றமாக குறித்த அந்த பிரதேசத்தில் வாழ்பவர்களது பொது நலனை அடிப்டையாகக் கொண்டு அங்கு வாழ்வு கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும். இத்தகைய ஒரு வாழ்வொழுங்கையும் இஸ்லாம் மறுதலிக்கவில்லை. நபியவர்களது மதீனா சாசனம் இந்த வாழ்வொழுங்குக்கு சிறந்த உதாரணமாகும்.

இந்த இருவகையான சார்ந்திருப்பையும் இஸ்லாம் பேசியிருக்கின்றது, இரண்டையும் ஏற்றுக் கொண்டுமிருக்கிறது,  எனின் இவற்றிற்கிடையிலான சமநிலைப்படுத்தல் எவ்வாறு அமையலாம்? 

ஒரு தேசத்தில் வாழும் முஸ்லிம் தனது தேசத்திற்கு வெளியில் வாழும் முஸ்லிமுடன் பேணும் சார்ந்திருப்பு என்பது ஒரு போதும் தான் வாழும் தேசத்தின் ஏற்றுக் கொண்ட பொது நலன்களுக்கு முரணானதாகவோ அல்லது அவற்றை அவமதிப்பதாகவோ அமையக் கூடாது மாத்திரமன்றி தேசத்தை சார்ந்திருத்தல் என்பதும் வெறுமனே பௌதீக ரீதியானதாக மாத்திரமன்றி உளப்பூர்வமானதாகவும் காணப்படல் வேண்டும். 

அத்துடன் தனது தேசத்திற்கு வெளியில் வாழும் முஸ்லிமுடனான சார்ந்திருப்பு நம்பிக்கை சார்ந்தது என்ற வகையில் அந்த நம்பிக்கையைப் பாதுகாக்கும் வகையிலும் அதனை வளர்க்கும் வகையிலும் அந்த சார்ந்திருப்பு காணப்பட முடியும். அது ஒரு போதும் அநியாயத்திற்கு துணை போவதாகவோ உடன்படிக்கைகளை மீறுவதாகவோ அமையக்; கூடாது.

மேற்கூறிய சிந்தனைகளை ஓரளவுக்கு கீழ்வரும் அல்குர்ஆன் வசனம் பேசுவதாக நினைக்கிறேன். அல்குர்ஆன் ஹிஜ்ரத் செய்து இஸ்லாமிய தேசத்திற்கு வந்தவர்களையும் வராதிருந்தவர்களையும் பற்றிப் பேசுகின்ற பொழுது,  | ஈமான் கொண்டு ஹிஜ்ரத் செய்யாமல் இருக்கின்றவர்களுடன் உங்களுக்கு வலா எனும் சார்ந்திருப்புக் கிடையாது,   அவர்களது மார்க்கத்தில் உங்களிடம் உதவி கேட்டால் அதற்கு உதவி வழங்குங்கள்.  ஆனால், நீங்கள் ஏற்கனவே உடன்படிக்கை செய்த ஒரு சமூகத்திற்கு எதிரானதாகக் அது காணப்படக் கூடாது| (அன்பால் - 72). 

இந்த அல் குர்ஆன் வசனத்தில் சார்ந்திருப்பு இல்லை என்று குறிப்பிடப்பட்டமை தேசம் சம்பந்தப்பட்ட சார்ந்திருத்தலையே குறிக்கின்றது.  மாற்றமாக நம்பிக்கை சார்ந்த சார்ந்திருத்தலைக் குறிக்கவில்லை என்பதை வசனத்தின் ஓட்டத்தின் மூலம் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

மேலே பேசப்பட்ட சிந்தனைகளின் அடிப்படையில் இலங்கை பாகிஸ்தான் அணிகளுக்கான ஆதரவு நிலைகள் எவ்வாறு அமைவது பொறுத்தமானது என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும் என நினைக்கிறேன். 

இங்கு கிரிக்கட் எனும் விளையாட்டின் ஷரீஅத் ரீதியான நிலைப்பாடு குறித்து நான் பேசவில்லை, அதில் சார்பான எதிரான வாதங்கள் காணப்பட முடியும். அவற்றைத் தாண்டிச் சென்று கிரிக்கட் விளையாட்டின் போதும் சரி அதுவல்லாத ஏனைய விடயங்களின் போதும் சரி எங்களது நடத்தை எவ்வாறு காணப்பட வேண்டும் என்பது குறித்தே இங்கு பேசப்படுகிறது.

அந்த வகையில் ஒருவர் பாகிஸ்தான் என்ற நாட்டையும் அதன் மக்களையும் அவர்கள் முஸ்லிம்கள் என்ற வகையில் விரும்புவதும் உதவி செய்வதும் தவறானதல்ல. ஆனால் அது இலங்கைக்கு எதிரானதாகக் கட்டமைக்கப்படுவது தவறானதாகும். 

அதே போல் எமது தாய் நாடு என்ற வகையில் இலங்கையையும் அதன் மக்களையும் விரும்புவதும் உதவி செய்வதும் தவறானதல்ல,  ஆனால் அது இஸ்லாம் தடை செய்த வெறியாகவோ பாகிஸ்தானை அவமதிப்பதாகவோ அமைந்து விடக் கூடாது. 

கிரிக்கட் விளையாட்டைப் பொறுத்தவரையில் இது நம்பிக்கை சம்பந்தப்பட்டதல்ல நலன்கள் சம்பந்தப்பட்டது. எனவே இவ்விளையாட்டின் மூலம் நாட்டுக்கு ஒரு நன்மை அமையப் பெறுகிறது என்றிருக்கும் போது நமது நாட்டை ஆதரிப்பதே பொறுத்தமானதாகும். அதேவேளை திறமைகள் எந்தத் தரப்பில் வெளிப்பட்டாலும் அவை மதிக்கப்படவும் பாராட்டப்படவும் வேண்டும்.

இது எனது தனிப்பட்ட ஒரு இஜ்திஹாத் மாத்திரமேயாகும். இதில் யாரும் மாற்றுக் கருத்துக் கொள்ள முடியும். அவற்றையும் வரவேற்றவனாக முடிந்தவரை எமது நடத்தைகளை இந்த வரையறைகளைப் பேணி அமைத்துக் கொள்ள அல்லாஹ்தஆலா தௌபீக் செய்ய வேண்டும் என்ற பிரார்த்தனையுடன் விடைபெறுகிறேன்.

சர்வதேச இஸ்லாமிய இயக்கங்களின் அரசியல் பங்கேற்பு , உஸ்தாத் அப்துல் பத்தாஹ் மூரோ அவர்களின் சிந்தனையிலிருந்து என்ற ஆக்கம் தொடர்பான ஒரு பின்னூட்டல்.

முதலில் இந்தக் ஆக்கத்திற்காக சகோதரர் சகி பவுஸைப் பாராட்டியாக வேண்டும்,  அல்லாஹு யுபாரிக் பீஹி,  காரணம் இதன் அறபு மூலங்களைப் பார்வையிட்ட போது அங்கு பேசப்பட்டுள்ள சிந்தனைகளை மிகச் சரியாக உள்வாங்கி சிறந்த மொழிக்கையாள்கையுடன் இந்தக் கட்டுரை வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜஸாஹுல்லாஹு கைர்.

கட்டுரையில் பிரதானமாக மூன்று சிந்தனைகள் பேசப்பட்டுள்ளன.

1.            அரசியல் உளவியல் தஃவா உளவியலை விட்டும் வித்தியாசமானது, தஃவா உளவியல் பயிற்றுவிப்பு பொறுமை கட்டுப்பாடு நீண்ட இலக்குகள் போன்றவற்றை மையப்படுத்தியது ஆனால் அரசியல் உளவியல் உடனடி நலன்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை,  இந்த வேறுபாடு அரசியல் வேலைத்திட்டத்தில் கவனத்தில் கொள்ளப்படவில்லை.

2.            அரசியலில் உன்னத இலக்குகளை விடவும் நடைமுறைக்குப் பொறுத்தமான தீர்வுகளே முக்கியமானது.

3.            மக்களாதரவை விடவும் அரசை கொண்டு செல்வதற்கான சக்தி முக்கியமானது.

அந்தவகையில் தஃவா வேலைத்திட்டத்தை விட்டும் அரசியல் வேலைத் திட்டம் சுயாதீனமாக அமைய வேண்டும்.

இங்கு பேசப்பட்ட எந்த சிந்தனையும் மறுக்கப்படுவதற்கில்லை,  அரசியலில் இவை முக்கியமானவை, அதிலும் குறிப்பாக மூன்றாவது சிந்தனை அறபு வசந்தத்தின் பின்னர் இஸ்லாமிய இயக்கம் கற்றுக் கொண்ட முக்கிய ஒரு பாடம் என்பதை அவர்களே பல தடவைகள் முன்வைத்திருக்கிறார்கள். இவற்றுடன் சில பின்னூட்டல்களை மாத்திரம் இங்கு முன்வைக்கிறேன்,  இவை ஒரு மெருகூட்டலாகவும் முழுமைப்படுத்தலாகவும் அமையும் என நினைக்கிறேன்.

ஆரம்பமாக,  இங்கு கட்டுரையில் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளவை புதிய விடயங்கள் அல்ல,  மாற்றமாக கடந்த நாட்களில் சர்வதேச இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் உள்தளங்களிலும் வெளித்தளங்களிலும் ஒரு வாதப் பொருளாக உள்வாங்கப்பட்டிருக்கும் ஒர் அம்சமாகும். அதிலும் குறிப்பாக அறபு வசந்தத்தின் பின்னர் இவ்விடயம் மிகவும் வலுவடைந்தது மாத்திரமன்றி பொதுத்தளத்திலும் பகிரங்கமான விவாதமாக மாறியுள்ளது.

கட்டுரையில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருப்பது போல் அரசியல் பணி என்பது இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் பரந்த வேலைப்பரப்புக்களில் ஒரு பகுதியாகவே காணப்படுகிறது. இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் ஏனைய பணிகளுடன் ஒப்பிடும் போது அரசியல் பணியின் வயது ஒப்பீட்டளவில் குறைவானதாகும். அந்த வகையில் அதன் நகர்வுகள் மூலோபாயங்கள் என்பன இன்னும் முதிர்ச்சியை நோக்கி பயணிக்கும் ஒரு நிலையிலேயே அமைந்திருக்கின்றன.

அறபு வசந்தத்தின் பின்னர் சர்வதேச இஸ்லாமிய இயக்கத் தலைவர்களுள் ஒருவர் இதுபற்றிக் கூறும் போது,  கடந்த காலங்களில் இஸ்லாமிய இயக்கம் சமூகத்திற்குத் தலைமை வழங்குவதில் நீண்ட அனுபங்களைக் கண்டிருக்கிறது,  ஒரு நாட்டிற்குத் தலைமை வழங்குவதற்கான அனுபவத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளும்  வாய்ப்பு இப்பொழுதுதான் அமையப் பெற்றிருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டார்.

எனவே அரசியல் செயற்பாட்டின் இயல்புகள் உளவியல்களில் இன்னும் அனுபவப்பட வேண்டிய பல விடயங்கள் காணப்படமுடியும்,  இவை எல்லாம் வாதத்திற்குரியவை,  இவற்றில் சரி பிழைகளுக்கப்பால் நீண்ட கால திட்டமிட்ட அரசியல் புறக்கணிப்பக்குப் பின்னர் மெதுவாக எழுந்து நிற்கும் முயற்சி இது என்பதும் உணர்ந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்,  எனவே ஏற்றங்களுடனும் இறக்கங்களுடனுமே இந்தப் பயணம் தொடரும். இங்கு எந்த விமர்சனமும் அல்லது ஆலோசணையும் மறுக்கப்படுவதற்குரியவை அல்ல,  அனைத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்ட ஒரு பயணமாகவே இது காணப்படும். சுறுக்கமாகக் கூறின் அரசியல் வேலைத்திட்டம் புதியது,  இங்கு கூறப்படும் கருத்துக்கள் ஏற்கனவே வாதப் பொருள்களாக உள்வாங்கப்பட்டவை.

அடுத்து,  ஒவ்வொரு வேலைத்திட்டத்திற்கும் தனியான சிறப்பம்சங்கள் இருக்கின்றன என்பது ஒரு போதும் மறுக்கப்படுவதற்குரியது அல்ல. அந்த வகையில் அரசியல் செயற்பாட்டின் உளவியலும் இயல்புகளும் நிச்சயம் வேறுபட்டவைதான்,  அதன் காரணமாக தஃவா செயற்பாட்டுடன் தொடர்பற்ற வகையில் இரு தரப்பு தலையீடுகளும் இன்றி அது தனியாக முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது தற்கால மூலோபாயமாக அமைவதும் தவறானதல்ல. ஆனால் இங்கு இரண்டு விடயங்கள் கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கவை.

ஒன்று அரசியல் உருவாக்கம்,  நேரடியான கட்சி அரசியல் செயற்பாட்டின் போது பல சமயங்களில் இவ்விடயத்தில் கவனம் செலுத்தப்படுவதில்லை,   அரசியல் செயற்பாடு உடனடியான குறுகிய கால நலன்களை மையப்படுத்தி அமையலாம் ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் திட்டம் நீண்ட கால இருப்பை இலக்காக் கொண்டதாகவும் அமைய வேண்டும். இல்லாத போது இன்று எத்தனையோ அரசியல் கட்சிகளுக்கு ஏற்பட்டிருப்பது போல் அதன்  ஆரம்ப நட்சத்திரங்களின் மறைவின் பின்னர், ஆளுமைகளற்ற வங்குரோத்து நிலைக்குத் தள்ளப்பட முடியும்.

எனவே இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் அரசியல் செயற்பாடு சுயாதீனமாய்க் காணப்படலாம்,  ஆனால் அரசியல் உருவாக்கம் இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் பொறுப்பில் இருப்பதே பொறுத்தமானது. இவ்விடயம் குறித்து இரு தரப்பினர்க்கும் தெளிவான ஒருங்கிணைப்புப் பொறிமுறை ஒன்றும் அவசியம்.

அரசியல் உருவாக்கத்தை அந்த அரசியல் கட்சியே மேற்கொள்ளலாமே என்ற வாதத்தை ஒருவர் முன்வைக்கலாம்,  ஆனால் அப்போது எதற்காக வேறாக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டதோ அதே பிரச்சினையில் அந்தக் கட்சி அல்லது அந்த அரசியல் வேலைத்திட்டம் மீண்டும் விழுந்து விடும். மாத்திரமன்றி நடைமுறையில் அது சாத்தியமற்றதும் கூட, அதற்கான முன்னுதாரணங்களும் இருப்பதாய்த் தெரியவில்லை.

இரண்டாவது நேரடி அரசியலில் ஈடுபடும் ஆளுமைகளின் ஆன்மீக உறைவிடம் எவ்வாறிருக்க வேண்டும்? தெளிவாகக் கூறின் அவர்களுடைய தர்பிய்யத்துக்கான உத்தரவாதம் என்ன? ஏனெனில் தர்பிய்யத் என்பது குறிப்பிட்ட கட்டத்துடன் நிறைவுபெறும் ஒர் அம்சமல்ல,  எந்தத் தளத்தில் இயங்குகின்றவர்களும் அடிக்கடி தூசு தட்டப்பட்டு, கழுவி சுத்தப்படுத்தி,  இளைப்பாறி,  மனசை ஆசுவாசப்படுத்திச் செல்வதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் வேண்டும். அதிலும் அரசியல் தளத்தில் இதன் தேவை சற்று வலுவானதாகவே காணப்படுகிறது.

இந்தப் பணியையும் அதே அரசியல் கட்சி மேற்கொள்வது சிரமமானது,  இதற்கான தெளிவான ஒருங்கிணைப்பும் இஸ்லாமிய இயக்கத்துடன் காணப்பட வேண்டும்.

எனவே அரசியலை தஃவாவை விட்டு வேறுபிரித்தல் என்கின்ற பொழுது,  அது வரையறைகளற்ற ஒரு பொது சிந்தனையாக மாத்திரம் புரிந்து கொள்ளப்படக் கூடாது. கட்டமைப்பு,  தீர்மானம்,  செயற்பாடுகளில் சுயாதீனத்தன்மை காணப்பட்டாலும்,  இருப்பு,  ஆன்மா என்ற வகையில் ஒன்றில் ஒன்று தங்கியிருக்கும் நிலையே காணப்படுகிறது.

அடுத்து,  இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் செயற்பரப்புகளில் ஒரு பரப்பில் ஏற்படும் பின்னடைவு முழு இஸ்லாமிய இயக்கத்தினதும் தோல்வியையோ அறிவீனத்தையோ அடையாளப்படுத்த மாட்டாது, அல்லது இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் செல்லுபடியற்ற தன்மையையும் வலியுறுத்த மாட்டாது.

இந்த நியாயத்தை ஷெய்க் மூரோவின் கருத்து முன்வைப்பில் தெளிவாக அவதானிக்க முடிகிறது. அவர் மாற்றம் அவசியமான இடங்களை சுட்டிக் காட்டுவதில் கவனமாக இருந்தார். இயக்க செயற்பாட்டை குறைத்து மதிப்பிடுவதோ அல்லது அது பொறுத்தமற்றது என்று சொல்வதோ அவரது நோக்கமாக இருக்கவில்லை.

இது ஒரு ஆரோக்கியமான அணுகுமுறை,  ஒன்றைக் கட்டுவதை நோக்கமாக் கொண்டிருக்கிறது உடைப்பதை அல்ல. அந்தவகையில் ஒரிடத்தின் குறைபாடு முழு இயக்க செயற்பாட்டையும் மறுதலிப்பதாக அமைந்து விடக்கூடாது. ஆனால் இன்று சர்வதேச இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் அரசியல் பின்னடைவுகளை சிலர் இயக்க செயற்பாட்டின் தோல்வியாகவும் அல்லது அதன் அவசியமற்ற தன்மைக்கான சான்றாகவும் சித்திரிக்க முயல்கின்றனர். ஏலவே குறிப்பிட்டது போல் விமர்சனங்களும் ஆலோசணைகளும் என்றும் ஏற்புடையவைதான்,  ஆனால் இவற்றை சிலர் தமது சந்தைக்கான விற்பனைப் பொருளாக பயன்படுத்த முனைவதுதான் மறுக்கப்பட வேண்டியது.

இறுதியாக,  சர்வதேச இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் அரசியல் பின்னடைவு குறித்த விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படும் போது,  ஒரு விடயம் அடிக்கடி வலுவாகப் பேசப்படுகிறது. அதாவது பின்னடைவுக்குப் புறக்காரணிகளை நோக்கி நாம் விரலை நீட்டுவதை விடவும் அகக் காரணிகளில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பது.

உண்மைதான் பிரச்சினை என்று ஒன்று இருந்தால் இரண்டு தரப்பிலும்  தவறுகள் இருக்கும்,  எனவே எமது தோல்வியை எதிரியின் சதி என்று அவன் மீது மட்டும் பழியைப் போட்டுவிட்டு எமது பலவீனங்களை மறந்து விடக் கூடாது. இஸ்லாமிய வரலாற்றில் உஸ்மானியக் கிலாபத்தின் வீழ்ச்சிக்கு புறச்சதி மாத்திரம் காரணமல்ல உள்ளார்ந்த பலவீனமும் ஒரு பிரதான காரணம்தான்.

இங்கு நியாயமாக ஒரு கேள்வி தோன்றுகிறது,  எகிப்தில் முர்ஸியும் டியூனிஷியாவில் நஹ்லாவும் பின்னடைந்தமைக்கு சதியும் பலவீனமும் இரண்டு காரணங்களும் இருக்கின்றன.

ஆனால் இவற்றில் எதனுடைய பங்கு அதிகம்?

விஞ்ஞான பூர்வமாக இந்த விடயத்தை நாம் அணுகியிருக்கிறோமா?

அதன் பெறுபேறுகளில் நின்று விமர்சனங்களும் ஆலோசணைகளும் முன்வைக்கப்படுகின்றனவா?

எகிப்திலும் சரி டியூனிஷியாவிலும் சரி இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் அரசியலை உண்மையில் மக்கள் மறுதலித்தார்களா?

மக்களது தேவைகள் நிறைவேற்றப்படாமையினால்தான் அவர்கள் பின்னடைவை எதிர்கொண்டார்களா?

எகிப்திலும் டியூனிஷியாவிலும் முடிந்தால் செய்து காட்டுங்கள் என்று இஸ்லாமிய வாதிகளுக்கு சந்தர்ப்பம் வழங்கப்பட்டிருந்தால் விளைவு எவ்வாறு அமைந்திருக்கும்?

விமர்சனங்களுடன் மாத்திரம் நிறுத்திக் கொள்ளாது,  நியாயமாக இந்தக் கேள்விகளுக்கும் நாம் விடை தேட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் குறைசொல்லல் பழி சொல்லல்களைத் தாண்டி நாம் நியாயமான ஒரு நிலைப்பாட்டிற்கு வரலாம்.

பெருநாளும் சமூக வாழ்வும்

இஸ்லாமிய பெருநாள் கொண்டாட்டங்கள் என்றும் தனிச்சிறப்பு மிக்கவை, இஸ்லாம் அதனையும் ஒரு வணக்கம் என்றே கூறியுள்ளது. ஆம்,  பெருநாள் ஒரு சமூக வணக்கம். அதனால் தான் பெருநாள் கொண்டாடுதல் பற்றிய தீர்மானத்தை சமூகத்தலைமையே பெறவேண்டும் என இஸ்லாம் வலியுறுத்துகிறது. பெருநாள் கொண்டாட்டத்திற்கு வணக்கம் என்ற பெறுமானத்தை வழங்குவதன் ஊடாக இஸ்லாம் ஒரு தனிச்சிறப்பு மிக்க சமூக வாழ்வை கட்டமைக்கிறது. அங்கு ஒற்றுமை,  சமாதானம், பரஸ்பர உதவி,  போன்ற சமூகப் பண்புகள் பயிற்றுவிக்கப்படுகின்றன.

பெருநாள் தினம் குறித்த நபியவர்களது சுன்னாக்களை அவதானிக்கின்ற பொழுது இந்த உண்மையை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. எல்லோரையும் ஒன்றிணைக்கின்ற வகையில் பெருநாள் தொழுகை ஒரு பரந்த வெளியில் நடாத்தப்பட்டிருக்கிறது,  அன்றைய தினம் மாதவிடாய் உள்ள பெண்களையும் கலந்து கொள்ளுமாறு நபியவர்கள் வலியுறுத்தினார்கள். மழைபெய்த சந்தர்ப்பங்கள் தவிர பெருநாள் தொழுகை பள்ளிவாயலிலன்றி,  பரந்த வெளியிலேயே நடாத்தப்பட்டிருக்கிறது. பள்ளிவாயலுக்கு அனுமதிக்கப்படாத மாதவிடாய் பெண்களும் இங்கு அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், 

 இந்த ஏற்பாட்டைப் பார்க்கின்ற பொழுது,  இது ஊரின் ஒரு பொதுக் கொண்டாட்டம்,  இதில் எல்லோரும் கலந்து கொள்ளவேண்டும், எல்லோருக்கும் பொதுவான ஓரிடத்தில் அது நடைபெறவேண்டும்,  எல்லோரையும் உள்ளடக்கக் கூடிய வகையில் அந்த இடமும் விசாலமானதாகக் காணப்பட வேண்டும்,  போன்ற விடயங்கள் இங்கு கருத்தில் கொள்ளப்பட்டிருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. இது சமூக வாழ்வில் ஒற்றுமை எனும் உயர் பண்பாட்டை ஏற்படுத்துவதற்கான ஓர் அழகிய ஏற்பாடாகும்.

அடுத்து,  பெருநாள் தின வாழ்த்துப் பரிமாற்றம் ஒரு முக்கிய சுன்னா. அல்லாஹ்தஆலா உங்களையும் எங்களையும் அங்கீகரிக்கட்டும் என்ற துஆவாக அந்த வாழ்த்து அமைகிறது. சந்திக்கும் ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் இதனைப் பரிமாறிக் கொள்வது சிறந்த சுன்னா. இந்த துஆ முஸாபஹா எனும் கைலாகுடனும்,  முஆனகா எனும் ஆரத்தழுவிக் கொள்ளலுடனும் இணைந்து காணப்படுமாக இருப்பின் அது மிகவும் ஏற்றமானதாகும். 

அத்துடன் நபியவர்கள் வீட்டிலிருந்து பெருநாள் தொழுகைக்குச் செல்வது ஒரு வழியாகவும் திரும்பி வருவது வேறு ஒரு வழியாகவும் காணப்பட்டிருக்கிறது. இந்த நடைமுறை அதிகமானவர்களைச் சந்திக்க வேண்டும்,  அதிகமானவர்களது வீடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காகவே மேற்கொள்ளப்பட்டது. 

இந்த நடைமுறைகளை அவதானிக்கும் பொழுது உறவுகள் வளர்க்கப்பட வேண்டும்,  பகைமைகளும் கோபதாபங்களும் மறக்கப்படவும் மன்னிக்கப்படவும் வேண்டும்,  ஒரு சுமூகமான சமூக வாழ்கை தோன்ற வேண்டும் போன்ற விடயங்கள் நோக்கமாகக் கொள்ளப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். இது இஸ்லாம் வலியுறுத்தும் சமாதானம் எனும் உயர் சமூகப் பண்பாடல்லவா?

மற்றது,  நோன்புப் பெருநாளைக்கேயுரிய ஒரு விஷேட வாஜிப் ஸகாதுல் பித்ர். பெருநாள் தேவைக்கு மேலதிகமாக வசதிகள் இருக்கும் ஒவ்வொருவர் மீதும் இது கடமையாகும். பெருநாள் தொழுகைக்கு முன்னரே இது செலுத்தப்பட வேண்டும். செலுத்தப்பட வேண்டிய தொகை சிறியது என்பதால் பெரும் தொகையானவர்கள் இதில் ஈடுபடுவதற்கு வாய்ப்பேற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதன் நோக்கம் அன்றைய தினம் எல்லோரும் சந்தோசமாக பெருநாள் கொண்டாடுவதற்கான வழியேற்படவேண்டும். இமாம் அபூஹனிபா அவர்களுடைய அபிப்ராயப்படி இது பணமாகவும் செலுத்தப்பட முடியும். இது தனிப்பட்ட வடிவிலன்றி கூட்டாக நடைபெறுவது பயன்மிக்கது என்பதும் பல அறிஞர்களது கருத்தாகும். 

இவற்றை அவதானிக்கின்ற பொழுது ஸகாதுல் பித்ர் என்பது ஒரு நாளைக்குரிய பொருளாதார கூட்டுறவு முறைமை.  பரஸ்பர ஒத்துழைப்பின் மூலம் ஒரு ஊரில் ஒரு நாளின் பொருளாதாரப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு வழியாக இஸ்லாம் இதனை முன்வைத்துள்ளது. இது இஸ்லாம் முன்வைக்கும் சமூகக் கூட்டுறவு எனும் உயர் சமூகப் பெறுமானமாகும்.

ஒற்றுமையும் சமாதானமும் சமூகக் கூட்டுறவும் இன்று காலத்தின் தேவை என்பதை எவரும் மறுக்க மாட்டார்கள். இவற்றை நோக்கி நாம் செயற்பட வேண்டும் என்பதை நோன்புப் பெருநாள் எங்களுக்கு ஞாபகமூட்டிச் செல்கிறது. இதனை இவ்வருட நோன்புப் பெருநாள் செய்தியாக உங்களுடன் பரிமாறிக் கொள்வதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்.

ரமழான் மாற்றத்திற்கான காலம்

ரமழான் மாதம் மாற்றத்திற்குரிய ஒரு காலம். அதனால் தான் ரமழான் ஆரம்பிக்கின்ற பொழுது, அந்த மாற்றத்தின் முதல் வடிவம் வானத்தில் நிகழ்கிறது. நபியவர்கள் கூறியுள்ளது போல்,  ரமழான் வருகின்ற போது,  சுவர்க்கத்தின் கதவுகள் திறந்து கொள்கின்றன. நரகத்தின் கதவுகள் அனைத்தும் மூடப்படுகின்றன. ஷைத்தான் விலங்கிடப்படுகின்றான். இவை வானளவில் நடைபெறுகின்ற மிகப்பெரிய மாற்றங்கள்.

ரமழானில்,  எமது வாழ்வின் பௌதீக ஒழுங்கிலும் எம்மையறியாமல் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. எமது நித்திரை நேரசூசி,  உணவு நேரசூசி, இயற்கை உபாதைகள் நேரசூசி எல்லாமே மாறுகின்றன. முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் சூழல்களில் வேலை நேரங்கள் மாறுகின்றன. ஏன் பாதைகளில் வாகன நெரிசல் நேரம் கூட மாறுகின்றது.

இவ்வளவும் மாறுகின்ற பொழுது மனித நடத்தைகளில் மாத்திரம் ஏன் மாற்றம் நிகழக் கூடாது?

நிச்சயம் மாற்றம் நிகழ்ந்தாக வேண்டும். அதனால்தான் அல்குர்ஆன் ரமழான் மாதத்தில் இறங்கியிருக்கிறது. அல்குர்ஆன் மாத்திரமன்றி தௌராத்,  இன்ஜீல் கூட ரமழான் மாதத்தில் இறங்கியதாக சில அறிவிப்புகள் கூறுகின்றன. இந்த வேதங்கள் அனைத்தும் மனிதனது நம்பிக்கை,  சிந்தனை,  நடத்தை என்பனவற்றில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் நோக்கில் இறக்கப்பட்டவை. இந்த உண்மையை அழுத்தமாகச் சொல்லும் முகமாகவே இவை ரமழானில் இறக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஏனெனில் ரமழான் மாற்றத்திற்குரிய காலம்.

அல்லாஹ்தஆலா நோன்பின் நோக்கத்தைப் பற்றிக் கூறும் பொழுது,  “நீங்கள் தக்வா உடையவர்களாக மாறுவதற்காக” (பகரா) என்கிறான். இந்த தக்வா என்பது ஒரு மனப்பாங்கு மாற்றம்.

இதற்கப்பால் நடத்தை மாற்றத்தைக் குறிக்கும் முகமாகவே நபியவர்கள் இவ்வாறு கூறினார்கள். “பொய் சொல்வதையும்,  போலியாக செயற்படுவதையும் யார் விடவில்லையோ அவர் தனது உணவையும் பாணத்தையும் விடுவதில் அல்லாஹ்வுக்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை” என்றார்கள். (புஹாரி)

மற்றொரு சமயம் இவ்வாறு கூறினார்கள் “நோன்பு நோற்றுவிட்டால்,  தேவையற்ற பேச்சுக்களில் ஈடுபடாதீர்கள். பிறரை முட்டாள் என்று கருதிவிடாதீர்கள். (அவ்வாறான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடாதீர்கள்) உங்களை ஒருவர் ஏசினாலோ அல்லது சண்டையிட வந்தாலோ நான் நோன்பு நோற்றிருக்கிறேன் என்று கூறி ஒதுங்கிக் கொள்ளுங்கள்” என்றார்கள். (முஸ்லிம்)

ஜாபிர் (றழி) அவர்கள் கூறினார்கள் “நீங்கள் நோன்பு நோற்றால், உங்களது செவியும்,  பார்வையும்,  நாவும் பொய்யை விட்டும் பாவங்களை விட்டும் நோன்பிருக்க வேண்டும். பணியாளர்களைத் துன்புறுத்துவதைத் தவிர்ந்து கொள்ளுங்கள், உங்களது நோன்பு கண்ணியமாகவும் அமைதியாகவும் காணப்படல் வேண்டும். நீங்கள் நோன்பு நோற்ற ஒரு தினமும் நோன்பு நோற்காத ஒரு தினமும் ஒரே மாதிரியாக அமையாது பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றார்கள். (இப்னு அபீஷைபா)

பாவங்களை மாத்திரமன்றி அற்பத்தனமான நடத்தைகளையும் களைந்து ஒரு கண்ணியமான மனிதனை நோன்பு தயார்படுத்துகிறது. இத்தகைய ஒரு உயர்ந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்குரிய காலம்தான் ரமழான் காலம்.

இன்று முஸ்லிம்கள் பற்றிய தப்பபிப்பிராயங்கள் வேண்டுமென்றே பரப்பப்படும் ஒரு சூழலில் நாம் அற்பமான செயல்களைக் களைந்து,  எல்லோர் மனதிலும் உயர்ந்து நிற்க வேண்டும் என்ற மாற்றத்தை இந்த ரமழான் எங்களுக்குச் சொல்கிறது என்பதை இவ்வருட ரமழான் செய்தியாய் உங்களுடன் பரிமாறிக் கொள்வதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

அழுத்கமைப் பிரதேச இனவன்முறை

சில அவதானங்கள்

கடந்த 15, 16-06-2014 ம் திகதிகளில் இலங்கையின் தென்பகுதியில் அமைந்துள்ள அழுத்கமை,  அதனை அண்டிய பகுதிகளில் வாழ்கின்ற முஸ்லிம்கள் மீது வன்முறைத் தாக்குதல்கள் நடந்தேறிவிட்டன. இதுபற்றிய கண்டனங்களும் விமர்சனங்களும் குற்றம் சுமத்தல்களும் தொடர்ந்தும் பல தரப்புக்களில் இருந்தும் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. சர்வதேச மட்டத்திற்கும் செய்திகள் விரைவாகச் சென்றுவிட்டன. இலங்கையின் கௌரவ ஜனாதிபதி அவர்களும் ஸ்தலத்திற்குச் சென்று பார்வையிட்டு வந்துள்ளார்.

இத்தனைக்கும் மத்தியில் எனது அவதானத்தை சில விடயங்கள் தொட்டுச் சென்றன. அவற்றை இங்கு உங்களுடன் பரிமாறிக் கொள்வதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

1.            இது இலங்கைக்கு, சர்வதேச சமூகத்திற்கு மத்தியில் பெரும் அபகீர்த்தியை உண்டு பண்ணும் ஒரு நிகழ்வாகும். இலங்கை பல்லின சமூகங்கள் வாழும் ஒரு ஜனநாயக நாடு. அந்த வகையில் நீதி, சமாதானம், பன்மைத்துவம் போன்ற விழுமியங்கள், நாட்டின் கௌரவத்தைப் பாதுகாப்பதற்கு அவசியமான காரணிகளாகும். அதிலும் குறிப்பாக முப்பது வருடத்திற்கும் மேற்பட்ட உள்நாட்டு யுத்தத்தின் முடிவின் பின்னர்,  யுத்தக் குற்றங்கள் குறித்த குற்றச்சாட்டுகள், விசாரணைகள் என பல்வேறு விடயங்கள் உலகளவில் பேசுபொருளாய் இருக்கும் ஒரு சமயத்தில் நாட்டுக்கு மென்மேலும் இழுக்கை ஏற்படுத்தும் ஒரு நிகழ்வாகவே இது காணப்படுகிறது. நாட்டின் மீது உண்மையான பற்றுக்கொண்ட ஒரு குடிமகன் நிச்சயம் இதுபோன்ற ஒரு காரியத்தில் ஈடுபட மாட்டான் என்பதே நியாயமாய் சிந்திக்கும் எவரும் புரிந்து கொள்ளும் விடயமாகும்.

2.            இனரீதியான வேறுபாடுகளை விசாலப்படுத்தி பகைமையையும் மோதலையும் வன்முறையையும் கட்டவிழ்த்து விடுகின்ற அரசியல் அணுகுமுறை ஒரு நாட்டின் அபிவிருத்திக்கு வழி வகுக்குமா? என்பது குறித்து சற்று சீரியஸாக சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. அபிவிருத்தி என்பது பொருளாதாரம்,  பௌதீகம் சார்ந்தது மாத்திரமல்ல மாற்றமாக உயர்ந்த மனப்பான்மைகளும் உயர் நடத்தைகளும் கூட அபிவிருத்தி சார்ந்தவைதான் என்பது புரிந்து கொள்ளப்படல் வேண்டும். மாத்திரமன்றி பொருளாதார பௌதீக அபிவிருத்திப் பயணத்தின் வெற்றிக்கும்,  பன்முகத்தன்மையை ஏற்றல், சமாதானம்,  நீதி போன்ற உயர் மனப்பான்மைகள் அவசியப்படுகின்றன. ஆசியாவின் ஆச்சரியமாய் நாம் எழுந்து நிற்க வேண்டும் எனின்,  இந்த இனமோதல் அணுகுமுறை ஒரு போதும் பயனளிக்காது என்பதே உண்மை.

3.            அழுத்கமை நிகழ்வின் ஆரம்பத்தைப் போய்ப் பார்க்கின்ற பொழுது,  ஒரு பௌத்த பிக்கு தாக்கப்பட்டார் என்ற நியாயத்தின் மீது முஸ்லிம்கள் தாக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் உண்மையில் அவ்வாறு ஒரு சம்பவம் நிகழவில்லை என்பதுவே உறுதியான தகவல். அதனை சம்பந்தப்பட்ட பௌத்த பிக்குவே உறுதிப்படுத்தியுமுள்ளார். எனவே,  ஒரு பொய்யின் மீது இந்த தாக்குதல்கள் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 

பொய்,  ஏமாற்று,  போலித்தன்மை இவை எந்த மதத்திலும் ஆசிர்வதிக்கப்படாதவை. அதிலும் குறிப்பாக இங்கு சம்பவத்துடன் சம்பந்தப்பட்ட,  இஸ்லாம் பௌத்தம் ஆகிய இரண்டிலும் மிகவும் வலுவாக இந்தப் பண்புகள் கண்டிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மதங்கள் உயர் போதனைகளை முன்வைத்த போதிலும்,  அவை மக்களது நடத்தைகளில் எந்தளவு வேரூன்றியிருக்கின்றன என்ற கேள்வி இங்கு எழுகின்றது. நல்ல குணங்களும் பண்பாடுகளும் வெறும் ஏட்டளவிலேயே இருக்கின்றன. அவை மனித நடத்தைகளாக மாற்றம் பெறவில்லை. மனதில் எந்தவிதமான குறுகுறுப்புமின்றி ஒரு பொய்யை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி ஒரு இரத்தக் களரி உருவாக்கப்பட்டது எனின்,  அந்த மனித மனங்கள் எந்தளவு சீர்கெட்டிருக்கின்றன என்பது புரிகிறது.

4.            அழுத்கமை நிகழ்வில் முஸ்லிம்கள் தரப்பிலிருந்து மிகவும் வலுவாக ஒரு முறைப்பாடு முன்வைக்கப்பட்டது. அதுதான் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் பொலிஸும் இராணுவமும் நியாயமாக நடக்கவில்லை,  வன்முறையாளர்களுக்கு இடமளிக்கின்ற வகையிலேயே அவர்களது நடவடிக்கைகள் அமைந்தன என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். இலங்கையில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்பட்ட வன்முறைச் சம்பவங்களில் அழுத்கமை முதலாவது அல்ல. இதற்கு முன்னர் பல நிகழ்வுகள் நடந்திருக்கின்றன. இந்த எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும் இதே முறைப்பாட்டை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். இலங்கையில் மட்டுமன்றி அயல் நாடுகளில் நடைபெற்ற இதேபோன்ற சம்பவங்களிலும் இதே முறைப்பாட்டை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

இங்கு ஒரு விடயம் புரிகிறது. ஒரு இனவன்முறையை சாதாரணமாக ஒரு இனக்குழுவால் மாத்திரம் மேற்கொள்ள முடியாது. அரச தரப்பின் கவனயீனத்தின்போது, அல்லது அரச தரப்பின் ஆதரவின் போது மாத்திரமே ஒரு இன வன்முறையை வெற்றிகரமாக நிகழ்த்த முடியும். அந்தவகையில் அழுத்கமையில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக நடைபெற்ற வன்முறையில் முதல் குற்றவாளி அரசாங்கம்தான் என்று கூறினால் அது மிகையான ஒரு கருத்தல்ல என்று நான் நினைக்கிறேன். ஏனெனில்,  நாட்டில் சட்டம்,  ஒழுங்கைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்குரியது. நேரடியாக இந்த விடயத்திற்குப் பொறுப்பான பொலிஸும் இராணுவமும் உடனடியாகப் பதில் அளிக்காமையும்,  உரிய முறையில் கடமையைச் செய்யாமையுமே இங்கு சேதங்கள் இந்தளவு அதிகரித்தமைக்குக் காரணமாகும். பிறர் மீது பொறாமை கொள்வோர்,  சேதம் விளைவிக்க நினைப்போர்,  பஸாது செய்வோர் உலகில் நிச்சயம் இருப்பார்கள். மனிதர்களில் சிலர் இவ்வாறு இருக்கிறார்கள் என்பதை அல்குர்ஆனே சுட்டிக் காட்டுகின்றது. ஆனால் அவர்களை தீங்கு செய்யாமல் தடுக்கின்ற பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்குரியது. இந்த தார்மீகப் பொறுப்பில் அரசாங்கம் தவறு விட்டிருக்கிறது. எனவே,  சரிசெய்யப்பட வேண்டிய இடம் எது என்பது புரிகிறது.

5.            ஏற்கனவே மூன்றாவது அம்சத்தில் மனித மனங்கள் சீர்கெட்டு விட்டமை பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால் அதற்கு மாற்றமான சூழ்நிலை முழுமையாக இல்லை என்றும் நாம் கூற முடியாது. அங்கே தலைவர்கள்,  மதகுருக்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வோரிடம் சீர்பெற்று இருக்க வேண்டிய மனங்கள் சீர்கெட்டுவிட்டன. ஆனால் சாதாரண பொதுமக்கள் மத்தியில் இன்னும் மனிதாபிமானம் வாழ்வதை அழுத்கமை சம்பவத்தின்போது பார்க்க முடியுமாக இருந்தது. பொதுமக்கள் மாத்திரமன்றி பல சகோதர இன தலைவர்களிடத்திலும் இதனைக் காணக் கிடைத்தது. அவர்கள் பகைமையை விரும்பவில்லை. வன்முறையை ஆதரிக்கவில்லை. இந்த நல்ல மனிதப் பண்புகள் இன்னும் வாழ்கின்றன.

இது எங்களுக்கு ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறது. எப்பொழுதும் இன முரண்பாட்டை விரும்புகின்றவர்கள் ஒரு சிறிய தொகையினர்தான். நாம் அவர்களைத்தான் மிகச் சரியாக இனம்கண்டு தூரமாக்க வேண்டும். அத்தகையவர்கள் தலைவர்களாகவோ ஆள்பவர்களாகவோ வந்து விடக்கூடாது. ஆனால் பெரும்பான்மையானவர்கள் ஒற்றுமையை விரும்புகின்றவர்கள். தீமையை விரும்பாதவர்கள். இவர்கள் நாம் வெறுப்பதற்குரியவர்கள் அல்லர். இவர்களுடனான சகவாழ்வை இஸ்லாம் என்றைக்கும் வழியுறுத்துகின்றது.

6.            நடந்து முடிந்த சம்பவத்தை மாத்திரமன்றி,  நீண்டகாலமாக நடந்து கொண்டிருக்கின்ற முஸ்லிம் எதிர்ப்புப் போராட்டத்தைப் பார்க்கின்ற பொழுது எனக்கு ஒரு கேள்வி தோன்றுகிறது. இவர்கள் இதன்மூலம் எதனை அடைந்து கொள்ளப் போகிறார்கள்?  நிச்சயமாக இது மனித குலத்திற்குப் பயனளிக்கப் போவதில்லை. நாட்டுக்கும் பயனளிக்கப் போவதில்லை. எந்த இனத்திற்கும் இது பயனளிக்கப் போவதில்லை. அழிவும்,  அவமானமும்,  பின்னடைவும் மாத்திரமே இங்கு எஞ்சிவிடப் போகின்றன. இப்படி இருந்தும் இதனை ஏன் செய்கிறார்கள்?  இதனால் இவர்களுக்கு என்ன இலாபம்?  துல்லியமாய் என்னால் விடைகாண முடியாத கேள்விகள் இவை.

ஆனால் ஒரு விடயம் மட்டும் புரிகிறது. இவற்றிற்குப் பின்னால் இருப்பவர்கள் எதனை அடைந்து கொள்ள நினைக்கிறார்களோ அது நிச்சயமாய் அடையப் பெற மாட்டாது. இங்கு அநியாயத்தின் மூலம் ஒன்றை அடைந்து கொள்ள நினைக்கிறார்கள். அதற்கு அல்லாஹ் இடம்தர மாட்டான். அல்லாஹ்தஆலா சொல்கிறான் “அவர்கள் சதி செய்கிறார்கள். அல்லாஹ்வும் சதி செய்கிறான். அல்லாஹ் அவர்களை விடவும் சிறந்த சதிகாரன்” (                ஆல இம்ரான் - 54             )

சதிகாரர்கள் தாம் விரிக்கின்ற வலையில் தாமே சிக்கிக் கொள்வார்கள். நடந்து கொண்டிருக்கும் நிகழ்வுகள் அந்த இடத்தை நோக்கி நகர்த்திக் கொண்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

அல்லாஹ்வே போதுமானவன்.

இஸ்லாத்தில் சிறுவர் உழைப்பு

ஒரு தர்பியாப் பார்வை

சிறுவர் உழைப்பு,  சிறுவர்களை வேலைக்கமர்த்தல் போன்ற தலைப்புக்கள் இன்று பரவலாக சார்பான எதிரான வாதங்களைக் கொண்ட ஒரு விடயமாகும். இந்த வாதப் பிரதிவாதங்களை கூர்ந்து அவதானிக்கின்ற பொழுது இரண்டு விடயங்கள் சற்று கவனயீர்ப்பைப் பெறுகின்றன.

ஒன்று உழைப்பு என்பது வளர்ந்தவர்களுக்கு மாத்திரம் உரியது என்ற ஒரு மனப்பதிவு மேலோங்கியிருப்பது புரிகிறது. 

இரண்டாவது சிறுவர்களைப் பொறுத்தவரையில் அவர்களது உழைக்கும் உரிமைக்கும் ஏனைய கல்வி உரிமை, விளையாடும் உரிமை, அநியாயம் இழைக்கப்படாமை போன்றவற்றிற்கும் இடையில் சமநிலை பேணப்படாமல் போகலாம் என்ற அச்சநிலை ஒன்று பெரிதும் மேலோங்கி இருப்பதையும் அவதானிக்க முடிகிறது.

இவை தொடர்பிலான இஸ்லாமியப் பார்வைகளை சற்று அலசிப் பார்த்த பொழுது,  மேற்கூறப்பட்டது போன்ற தடுமாற்றங்கள் இன்றி மிகவும் தெளிவான,  சமநிலையான நிலைப்பாடுகளை அவதானிக்க முடிந்தது. உண்மையில் இஸ்லாத்தைப் பொறுத்தவரையில் எந்த விவகாரமாக இருப்பினும் தெளிவான ஒரு நிலைப்பாட்டையே நாம் அங்கு நிச்சயமாகக் காணலாம். ஏனெனில் அது அல்லாஹ்வின் வழிகாட்டல்.

இஸ்லாத்தின் சமநிலைப்படுத்தல்களைப் பேசுவதற்கு முன்னர்,  சிறுவர்,  சிறுவர் உழைப்பு போன்ற சொற்கள் உணர்த்தும் கருத்துக்கள் குறித்து சற்று கவனத்தைச் செலுத்துவது பொறுத்தமானது.

பொதுவாக சிறுவர் என்பதை பிறப்பு முதல் பருவமடையும் வரையில் உள்ள காலமாகவே இமாம்கள் அடையாளப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான இமாம்கள் பருவமடைதலை பதினைந்து வயது என்கின்றனர்.

இத்துடன்,  இன்னும் இரண்டு வகையான சொற்கள் இஸ்லாத்தின் பிரயோகத்தில் காணப்படுகின்றன. ஒன்று தம்யீஸ் மற்றயது ருஷ்த் என்பன. இவற்றில் தம்யீஸ் என்பது நன்மையையும் தீமையையும் பிரித்தறிய முடியுமான பருவம் என்பர். பெரும்பாலும் இதனை ஏழு வயது என வரையறை செய்துள்ளனர். அந்தவகையில் பிறப்பு முதல் ஏழு வயது வரையான தம்யீஸ் அடையாத பருவத்தையும் ஏழு வயது முதல் பருவ வயதான பதினைந்து வயது வரையான தம்யீஸ் அடைந்த பருவத்தையும் உள்ளடக்கிய பருவமே சிறுவர் எனப்படுகிறது.

ருஷ்த் என்ற சொல்,  ஒரு விடயத்தை சுயமாக மேற்கொள்ளும் ஆற்றலைக் குறிக்கின்றது. இது பருவம் சம்பந்தப்பட்டது என்பதை விடவும் முதிர்ச்சி சம்பந்தப்பட்டதாகும். இந்த முதிர்ச்சி நிலை பருவ வயதிற்கு முன்னர் ஏற்படவும் முடியும். பின்னர் ஏற்படவும் முடியும்.

சிறுவர் தொழில் செய்தல் என்பதன் கருத்து சிறுவர் ஒருவர் தனக்காகவோ அல்லது பிறருக்காகவோ ஒரு பொருளாதார நடவடிக்கையில் ஈடுபடுதலாகும். இது கூலி வழங்கப்படுவதாகவும் அமைய முடியும். கூலி வழங்கப்படாமல் அமையவும் முடியும். இது எல்லா விதமான தொழில் நடவடிக்கைகளையும் உள்ளடக்கியதாகும். (ஹைபா மஹ்பூழ், சிறுவர் தொழில் செய்தலும், அவர்களது சமூக வளரச்சியில் அதன் பங்கும்)

மேற்கூறப்பட்ட பின்புலங்களுடன், சிறுவர் உழைப்பு தொடர்பிலான சில பார்வைகளை இங்கே பரிமாறிக் கொள்ளலாம்; என்று நினைக்கிறோம்.

நபியவர்களுக்குப் பணியாளனாக தனது சிறிய வயதில் அனஸ் (றழி) அவர்கள் பத்து வருடங்களாக செயற்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது பிரபல்யமான ஓர் உண்மை. இந்த நிகழ்வு எமக்குச் சொல்லும் மிக முக்கிய உண்மை என்னவெனில் சிறுவர்கள் உழைப்பில் ஈடுபடல் என்பது தடை செய்யப்பட்ட ஒரு விடயமல்ல என்பதுடன்,  அது அவர்களது உரிமையுமாகும். நபியவர்களது சிறு பராயத்திலும்,  ஸஹாபாக்களின் சிறுபராயத்திலும் உழைப்பு அவர்களது வாழ்வில் ஒரு முக்கிய பங்கை வகித்திருக்கிறது என்பதைக் காணலாம்.

இந்தப் பின்புலத்தில்தான் இஸ்லாமிய ஷரீஆ வல்லுனர்கள் ஒரு மனிதன் உரிமைகளையும் கடமைகளையும் பெற்றுக் கொள்ளும் தகைமையை எப்பொழுது அடைந்து கொள்வான் என்பது குறித்துப் பேசும் பொழுது “உயிருடனிருத்தல்” என்ற விடயத்தையே முக்கிய அடிப்படையாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். அந்தவகையில் கருவில் இருக்கும் சிசுவும் கூட சில உரிமைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் தகுதியைப் பெறுகிறது என இஸ்லாமிய சட்டத்துறை வல்லுனர்கள் கருதுகின்றனர்.

எனவே,  மனிதனுக்குரிய எல்லா உரிமைகளையும் போல்,  உழைக்கும் உரிமையையும் பெற்றுக் கொள்ளும் தகைமை,  உயிருடன் இருக்கின்ற அனைவருக்கும் காணப்படுகின்றது என்பதே இஸ்லாத்தின் பார்வையாகும். ஒருவர் “சிறுவர்” என்பதால் அந்த உரிமை மறுக்கப்பட்ட ஒரு நிலையை நாம் இஸ்லாத்தில் காண முடியாது.

 இங்கு ஒரு விடயத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு மனிதன் உரிமைகளையும் கடமைகளையும் பெறுவதற்கான அடிப்படைத் தகுதி உயிருடனிருத்தல் என்று குறிப்பிட்டோம்,  இதன் பொருள் உயிருடன் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் உரிமைகளையும் கடமைகளையும் பெறத் தகுதியானவர்களாக இருக்கிறார்கள்,  என்பது மாத்திரமேயாகும். 

ஆனால் அவற்றை நிறைவேற்றுமாறு அவனிடம் கேட்டுக் கொள்ளப்படுவது எப்போது? அல்லது அந்த உரிமைகளுக்கும் கடமைகளுக்கும் அவன் வகை கூறக் கூடியவனாக கருதப்படுவது எப்போது? இதற்கான தகைமையைத்தான் நாம் தம்யீஸ் அடைதல் என்போம். ஏற்கனவே கூறப்பட்டது போல் நன்மை தீமைகளை வேறு பிரித்து அறிந்து கொள்ளக்கூடிய பருவத்தையே நாம் தம்யீஸ் என்போம். இது ஏழு முதல் பதினைந்து வயது வரையான காலமாகும். எனவே ஒருவன் தம்யீஸ் அடைகின்ற பொழுது பொறுப்புக் கூறுவதற்கான அடிப்படைத் தகுதியைப் பெற்றுக் கொள்கிறான்,  ஆனால் இந்த பொறுப்புக் கூறுதல் முழுமையான வடிவத்தைப் பெறுவது பருவ வயதை அடைகின்ற போதாகும்.

இந்த அடிப்படையை வைத்து நோக்கும்போது சிறுவர்களுக்கு உழைக்கும் உரிமை காணப்படுகிறது என்பது மாத்திரமன்றி,  அவன் நேரடியாக ஈடுபட்டு உழைக்க முடியுமான ஒரு பரப்பு காணப்படுகிறது என்பதுடன்,  அவனது உழைப்புக்கு சமூக,  சட்ட ரீதியான அங்கீகாரமும் இருக்கின்றது என்பதையும் இதன் மூலம் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

அடுத்து மிக முக்கிய மற்றொரு உண்மையையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அதுதான் பிள்ளை வளர்ப்பு என்பது. பிறப்பு முதல் பருவ வயதை அடையும் வரையிலான காலப்பகுதியில் ஒரு பிள்ளையை வாழ்வை மேற்கொள்வதற்காகத் தயார்படுத்துவதையே பிள்ளை வளர்ப்பு என்று பொதுவாகக் குறிப்பிடுவர்.

இங்கு வாழ்வு என்பதை இஸ்லாம் மூன்று முக்கிய அடிப்படைகளில் விளங்கப்படுத்துகிறது. ஒன்று இபாதத் எனும் அல்லாஹ்வுக்கு அடிமைப்பட்டிருத்தல். இரண்டாவது இமாரத் எனும் பூமியை அபிவிருத்தி செய்தல். மூன்றாவது கிலாபத் எனும் மனித இனத்திற்கு வழிகாட்டுதல். 

இவற்றுள் இரண்டாம் பகுதியான பூமியை அபிவிருத்தி செய்தல் என்ற சிந்தனையின் ஒரு வடிவமாகவே இந்த உழைப்பு என்ற அம்சம் காணப்படுகிறது. அந்தவகையில் ஒரு பிள்ளை வாழ்வைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் எனின், உழைப்பு என்ற தொழிற்பாட்டிலும் அதற்கு ஒரு அனுபவம் அவசியப்படுகிறது. எனவே,  கற்றுக் கொள்ளுதல் பயிற்சி பெறுதல் என்ற அடிப்படையில் ஒரு பிள்ளை உழைப்பில் ஈடுபடுதலை இஸ்லாம் தடை செய்யவில்லை. மாத்திரமன்றி பருவ வயதிற்கு முன்னரே அவர்களிடம் ஒரு முதிர்ச்சி அவதானிக்கப்படும் எனின்,  அவர்களிடம் சொத்துக்களை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பையும் கூட ஒப்படைக்கலாம் என கீழ்வரும் அல்-குர்ஆன் வசனத்திற்கு விளக்கம் கூறும் அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். “அநாதைகள் பருவ வயதை அடையும்வரை அவர்களைப் பராமரியுங்கள். அவர்களிடம் சுயமாய் செயற்படும் முதிர்ச்சியை அவதானித்தால் அவர்களது சொத்துக்களை அவர்களிடமே ஒப்படைந்து விடுங்கள்” (நிஸா – 06) என்று அல்-குர்ஆன் கூறுகிறது.

இந்தவசனத்தின்படி,  அந்த முதிர்ச்சி பருவ வயதிற்கு முன்னர் ஏற்படவும் முடியும். பின்னர் ஏற்படவும் முடியும்.

மேற்கூறப்பட்ட உண்மைகளின் அடிப்படைகளில் நின்று நோக்கும் பொழுது உழைத்தல்,  தொழில் செய்தல், சம்பாதித்தல், செல்வ விருத்தியில் ஈடுபடல் என்ற எந்த விடயமாக இருப்பினும் அது எல்லா மனிதர்களுக்கும் உரிய உரிமை என்பது போல் சிறுவர்களுக்கும் அந்த உரிமை இருக்கிறது. அது சுயமான உழைப்பில் ஈடுபட்டாலும் சரி,  பிறிதொருவரால் வேலைக்கமர்த்தப்பட்டாலும் சரி. ஆனால் இந்த உரிமை ஏனைய உரிமைகளை மீறாதிருக்க வேண்டும் என்பது மிக முக்கிய நிபந்தனையாகும். 

அந்தவகையில் இவ்விடயத்தை சமநிலைப்படுத்தும் அமைப்பில் இஸ்லாம் இதற்கு சில வரையறைகளை முன்வைத்துள்ளது.

1.            சிறுவர்கள் ஈடுபடும் அல்லது ஈடுபடுத்தப்படும் தொழில் ஷரீஅத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டதாகக் காணப்படல் வேண்டும். இந்த நிபந்தனை சிறுவர்களுக்கு மாத்திரமன்றி எல்லோருக்குமான பொதுவிதியாக இருப்பினும் இங்கு குறிப்பாக இந்த நிபந்தனை முன்வைக்கப்படக் காரணம்,  ஹராமான செயற்பாடுகளில் அவர்களை அறியாமல் பிறர் அவர்களை ஈடுபடுத்தி விட வாய்ப்பு அதிகம் என்பதனாலாகும்.

2.            தொழிலில் ஈடுபடும் சிறுவன் தம்யீஸ் அடைந்திருத்தல் வேண்டும். ஏனெனில்,  ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல் ஒருவன் ஒரு விடயத்தை நிறைவேற்றுமாறு கேட்கப்படுவதற்கும்,  வகை கூறுவதற்குமான தகைமை தம்யீஸ் அடைதல் என்பதாகும்.

3.            பெற்றோர்களின் அல்லது பாதுகாவலரின் அனுமதியுடனேயே செயற்பட வேண்டும்.

4.            குறித்த தொழிலில் ஈடுபடுவதன் மூலம் தெளிவான ஒரு பயனை அந்தச் சிறுவன் பெற்றுக் கொள்ளக்கூடியதாக அமைதல் வேண்டும். அது ஒரு விடயத்தைக் கற்றுக் கொள்வதாகவோ,  அல்லது ஒரு வருமானத்தை ஈட்டிக் கொள்வதாகவோ காணப்பட முடியும்.

5.            அவர்கள் ஈடுபடப்போகும் தொழில்வகை,  காலம்,  கூலி என்பன மிகத் தெளிவானவையாகக் காணப்படல் வேண்டும்.

6.            சிறுவர் தொழிலில் ஈடுபடுவதோ அல்லது ஈடுபடுத்தப்படுவதோ எந்தவகையிலும் அவரது கல்வியை மறுதலிப்பதாகவோ அல்லது அதில் குறைபாட்டை ஏற்படுத்துவதாகவோ அமையக் கூடாது.

7.            அவர்களது ஒழுக்கம்,  பண்பாடுகளுக்கு ஊறு விழைவிக்கும் வகையிலும் அந்தத் தொழில் காணப்படக் கூடாது.

8.            சிறுவர்களுக்கு மிகவும் அவசியமான ஒன்று விளையாட்டு. இதற்கான போதிய அவகாசம் வழங்கப்படல் வேண்டும். விளையாட்டு மறுக்கப்படும் வகையில் அந்தத் தொழில் அமையக் கூடாது.

9.            சிறுவர்களது உடல்,  மன, அறிவு வளர்ச்சி நிலைகள் அவதானிக்கப்பட்டு அவற்றிற்கு பொறுந்தி வரக் கூடியவையாக அந்தத் தொழில் காணப்படல் வேண்டும். அவர்களது இயலுமைகளைத் தாண்டியதாக ஒரு போதும் அமைந்துவிடக்கூடாது.

இறுதியாக, சிறுவர்கள் கட்டாயமாக தொழில் செய்ய வேண்டும். அதுதான் அடிப்படை என்று உண்மையில் இஸ்லாம் கூறவில்லை. மாற்றமாக அவர்களது தொழில் செய்யும் உரிமை மறுக்கப்படக்கூடாது என்று கூறுவதுடன்,  வாழ்வுக்கான தர்பியத் என்ற வகையில் அது அவர்களுக்கு கிடைக்காமல் இருக்கக் கூடாது என்பதையே இஸ்லாம் வலியுறுத்துகிறது. எனவே, எமது பிள்ளைகளையும் நாம் உழைக்கும் ஆற்றல் உள்ளவர்களாக உருவாக்குவதில் கவனம் செலுத்த முடியும். அல்லாஹ் எம்மை ஏற்றுக் கொள்வானாக.